In het zicht van de haven Robert Beekman De ongelooflijk spannende laatste ronde van Corus 2009 zal ons allen nog lang bijblijven. Door de afwezigheid van Topalov, Kramnik en Anand was er niemand die het toernooi domineerde en stonden zes spelers aan kop. Magnus Carlsen was één van hen. Hij moest met zwart winnen van Yue Wang. Op een gegeven moment hoort hij dat Karjakin – zijn generatiegenoot en collega-wonderkind – gewonnen heeft. Dat kan hij natuurlijk niet over zijn kant laten gaan! Hij moet winnen om medewinnaar van het toernooi te worden. Samen met Karjakin! In de diagram links heeft Carlsen net 60… Te1-e5 gedaan en nu doet Yue…

Onderschatting Robert Beekman Net als Aljechin en Nimzowitsch vluchtte Efim Bogoljubow (1889 – 1951) voor het communistische Sovjet-Unie naar Duitsland. Eeuwig bezorgd was hij. Bezorgd om zijn vrouw en twee kinderen, voor wie hij het ene na het andere schaaktoernooi afliep om geld binnen te halen. Twee keer streed hij tegen Aljechin om de wereldtitel. Twee keer verloor hij. Een groot schaker. Verblind door zijn eigen grootsheid. Want net als zoveel andere schakers grensde zijn zelfvertrouwen aan overmoed, wat de objectiviteit van zijn waarneming beperkte. Met uitzondering van Capablanca vond hij de rest maar middelmatige schakers. Niet voor niets staat hij bekend als de man die de volgende uitspraak deed:…

Play it again, Sam Robert Beekman December 1941. Frankrijk is net gevallen en vluchtelingen stromen Casablanca binnen, vluchtend voor Nazi-Duitsland, in de hoop van daar uit naar Amerika te vluchten. De film Casablanca, 1943, gaat erover. Humprey Bogart speelt daarin een de melancholieke en cynische Rick Blaine, die een onwaarschijnlijk luxe ogend café waar alleen onberispelijk chique geklede avant garde in verschijnt. Rick Blaine is het stereotype van de tough guy. “I stick my neck out for nobody”, zegt hij in de film. “I’m not fighting for anything any more except myself. I’m the only cause I’m interested in.” Ondertussen wordt de wereld verscheurd door één en al ellende en…

Het einde der tijden Robert Beekman Montevideo, 1954. Miguel Najdorf doet mee in de strijd om de wereldtitel en bevindt zich op het hoogtepunt van zijn roem. In de hoofdstad van zijn nieuwe vaderland loopt hij de lijst met deelnemers langs. Zijn concurrenten worden daarbij onderverdeeld in drie groepen. A. Spelers die sterk genoeg zijn om misschien remise tegen hem te houden. B. Spelers tegen wie hij meer moeite moet doen om van te winnen. C. Spelers die blij mogen zijn als ze niet voor zet 30 matgezet zijn. En terwijl zijn ogen de deelnemerslijst afdalen, constateert hij met tevredenheid nog geen enkele speler categorie A te zijn tegengekomen. Maar…

Het zal dan toch niet zo zijn dat Gelfand wereldkampioen wordt?!? Robert Beekman Toen Gelfand de zevende partij van Anand won, was er toch even geroezemoes. Hans Böhm werd geïnterviewd door Nos Nieuws en riep uit: “Het zal dan toch niet zo zijn dat Gelfand wereldkampioen wordt?!?” De interviewer begreep het niet. “Waarom zou dat zo erg zijn?” “Omdat Gelfand nummer 22 van de wereld is en niemand hem als echte wereldkampioen zal zien.” De interviewer begreep het nog steeds niet. “Maar waarom speelt deze Gelfand dan om het wereldkampioenschap?” Hans Böhm, meegesleept door zijn eigen logica: “Omdat hij zich natuurlijk geplaatst heeft!!” De interviewer durfde geen vraag meer te…

Het plafond Robert Beekman De strijd om het wereldkampioenschap heeft niet de internationale bekendheid gekregen die het vorig jaar had, toen Toiletgate de gehele schaakwereld verlamde maar de pers smulde. Anand en Kramnik spelen dit jaar (2008) in goede verstandhouding hun partijtjes uit. En Anand gaat winnen. Heel hard. Anand en Kramnik. Dat hadden niet veel verwacht. Natuurlijk weten we allemaal dat Anand een ongelooflijk getalenteerd speler is, maar Kasparov had er al op gewezen dat hij in zijn hoofd minder weerbaar wordt als de spanning opgevoerd wordt. Kramnik daarentegen staat bekend als de matchspeler bij uitstek. Sinds hij van Kasparov de wereldtitel overgenomen had, bleek hij in matches onverslaanbaar.…

Aliquando dormitat bonus Homerus! Robert Beekman In 1907 was Siegbert Tarrasch één van de sterkste grootmeesters van de wereld. Als een aristocraat liep hij tussen de borden door. “Der Doctor”, noemde men hem vol ontzag. En zo voelde hij zich ook. Ver verheven boven andere schakers. Nu hielden gewone schakers uiteraard wijselijk hun mond. Zij zouden immers meedogenloos verpletterd worden. Maar collega-grootmeesters waren uiteraard minder onder de indruk. Tussen Nimzowitsch en Tarrasch ontstond een eeuwigdurende controverse. Inzet: wie heeft het Grootste Ego van de Wereld? En dat begon allemaal in hun eerste partij, toen Tarrasch geconfronteerd werd met Nimzowitsch onconventionele openingsaanpak en zo ongeveer na 12 zetten opstond, de armen…