Het wonder van 1971 Robert Beekman 1971. Dat is het jaar waarin Schaakclub Utrecht kampioen van Nederland werd. Totaal onverwachts. Onverwachts, omdat net het jaar ervoor gepromoveerd was en niet verwacht werd gelijk door te stomen naar de titel. Een paar jaar ervoor (april 1968), kan ik nog het volgende in ons clubblad lezen: “Als de schaakclub Utrecht een vlag zou hebben, hing die nu halfstok. Wij zijn geen hoofdklasseclub meer. Het droef relaas van de gemiste kansen van de hand van Etmans (boven in beeld) treft men elders in dit nummer aan. Het had niet gehoefd, maar is toch gebeurd. Natuurlijk kan filosofisch worden aangevoerd, dat een hoofdklasse van…

Peter de Jong Het vrouwenschaak in de jaren 1930 werd gedomineerd door Vera Menchik en Sonja Graf. In een ander artikel heb ik stilgestaan bij het bezoek dat Sonja Graf in 1936 aan Utrecht bracht ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Schaakclub Utrecht. Dit keer het bezoek van Vera Menchik in 1934. De schaakclub Utrecht het heeft genoegen gesmaakt om ook Vera Menchik (zie links) te mogen begroeten. Op 31 maart 1934 speelde zij een zeer interessante partij tegen Eduard Spanjaard, die na ongeveer 7 uur in remise eindigde. Op 12 april 1934 speelde zij simultaan aan 28 borden. Hiervoor waren ook de sterkste spelers van andere clubs…

Het tweede landskampioenschap van 1971 Bert Kieboom Toen de top van het Nederlandse competitieschaak nog niet werd beheerst door ‘huurlingen’ en een clubkampioenschap dus nog echt een clubkampioenschap was, heeft de Schaakclub Utrecht menigmaal haar partijtje om de landstitel mee geblazen. Twee maal is het gelukt de hoogste plaats te behalen, in 1946 en in 1971. Nauwelijks minder imposant is dat het eerste tiental bijna onafgebroken in de hoogste klasse heeft gespeeld van 1920/’21 tot en met 1957/’58. In dit hoofdstuk een verslag van het kampioenschap in 1971. (Uit het jubileumboek 100 jaar SCU.) Ook het tweede kampioenschap, van 1971, is niet uit de lucht komen vallen. Na de malaise,…

De Solinger messen Bert Kieboom Zijn er ook verrichtingen van Utrechters in den vreemde? Uiteraard legio, zoveel dat ze niet in dit boekje zijn te vatten. Ook als collectief kan de club echter terugzien op enkele gedenkwaardige ontmoetingen. Allereerst de wedstrijden tegen een club uit het Duitse Limburg an der Lahn. Weinig technisch schaak, veel bier en evenveel plezier. Clublid Henk Losscher, befaamd om zijn Duits, die in een onbewaakt ogenblik echter een ‘Schach-glocke’ aanbiedt. (Bijna zo erg als KNSB-voorzitter Van Steenis, die een ober een keer nors toevoegde dat hij nog steeds geen eten had gekregen, ofschoon hij al twee keer had ‘gebellt’. Tja, bij Van Steenis is ook…

Bert Kieboom Toch wel de moeite waard waren de matchpartijen van Euwe tegen Aljechin (boven een foto van hen, met rechts Euwe en links Aljechin), waarvan er enkele in Utrecht of omgeving werden gespeeld. Op 17 oktober 1935 staat het 4 – 2 voor Aljechin als de zevende partij van de wedstrijd om de wereldtitel in het Utrechtse Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen wordt gespeeld. Niemand gelooft dan nog in zijn kansen. In de zaal volgt onder de vele toeschouwers een drietal oudere heren intensief de strijd. Het zijn Mieses (70), Lasker (67) en Maroczy (65). Het gaat niet best met Euwe. In een Franse opening komt Aljechin hondsbrutaal op…

Robert Beekman Op 1 oktober van hetzelfde jaar speelt een met Euwe versterkt Utrechts team tegen het Argentijnse team, met Najdorf, Guimard, Rossetto, Pilnik en Bolbochan. Of althans, de legendarisch Najdorf was wel van plan te komen, maar kwam uiteindelijk niet. Ook grootmeester Herman Pilnik ontbrak. Het Argentijnse team was net op negende schaakolympiade, gehouden in Dubrovnik in het voormalige Joegoslavië, tweede geworden (Joegoslavië haalde goud; Rusland zou pas twee jaar later voor het eerst meedoen). Argentinië was mede zo sterk omdat een aantal Europese schakers vlak voor de Tweede Wereldoorlog in Argentinië gestrand waren. Miguel Najdorf, die zijn gehele Poolse familie verloor in de holocaust, was daar één van.…