Theo Rooijakkers is in 1991 lid geworden bij Moira Domtoren. Na een oproep in de krant voor een simultaan speelde hij tegen Kees Pafort en won, tot verrassing van veel leden. Ze dachten een onbekend talent te hebben gevonden, dus werd hij lid bij deze vereniging, waar hij elke vrijdag speelde.
In 1992, toen hij zijn baan verloor, werd hij ook lid van Oud Zuylen, om de tijd wat te vullen. Op 6 november 1993 werd de club uitgenodigd om deel te nemen aan de Televisieshow rond De Grote Clubactie, gepresenteerd door Jack van Gelder. Een afvaardiging van Oud Zuylen is naar de opnames geweest om wat extra inkomsten proberen te winnen voor de club. Bij de verdeling van de personen in de auto’s kwam ik bij Theo terecht, die in een klein busje reed voor 2 personen. Onderweg naar de studio praatten we over schaken, tafeltennissen en boeken. Want boeken waren een gezamenlijke hobby van ons, alhoewel mijn interesse meer lag bij boeken met plaatjes (stripboeken). Theo was gestart met de verkoop van tweedehands boeken op verschillende boekenmarkten en kon vaak wel wat hulp gebruiken. Voor mij was het een extra zakcentje.
Dit was de start van een langdurige vriendschap. Theo werd hoofdlid van Oud Zuylen, ging jeugdlessen geven (ik werd destijds jeugdleider), speelde extern voor de club en werd een actief lid van de vereniging. Daarnaast zijn we gaan tafeltennissen en hij heeft mij geholpen met het opstarten van een bedrijfje in de verkoop van tweedehands strips. Theo was een zeer behulpzame vriend, die veel ondersteunde, meedacht, gevraagd en ongevraagd advies gaf, en ongelofelijk trots was dat hij aan de wieg stond van inmiddels 1 van de grootste bedrijven in de stripboekenhandel van de Benelux. Zonder Theo was me dat niet gelukt. Ook is hij de bedenker van de naam van de uitgeverij (Cliché).
Naast onze ontmoetingen gingen we wekelijks samen eten, wat we ruim 30 jaar hebben gedaan. Door mij ontdekte hij de sauna en we bezochten elke maand een cabaretvoorstelling in het theater. Van Paul de Leeuw hebben we vele opnames bijgewoond.
In de laatste jaren was het zwaar, heel zwaar voor Theo. Zijn welgemoede karakter, zijn vrolijkheid en zijn humor verdwenen en hij kampte met veel depressies, angststoornissen en andere mankementen van zijn gezondheid. Het was lastig om hem te blijven opbeuren, positief te zijn en te zoeken naar een doel om voor te leven.
In de laatste weken gaf hij aan dat hij die hoop had opgegeven: de energie om daarvoor te vechten was verdwenen en hij verlangde naar de dood.
Ik ben blij voor hem dat hij niet meer hoeft te piekeren en angstig te zijn, en dat hij rust heeft gevonden. Ik ben er kapot van hem nooit meer te kunnen spreken, om raad te kunnen vragen of iets samen te kunnen ondernemen. Sommige mensen in je leven hebben veel voor je betekend, hebben je gevormd en geholpen naar wat je nu bent. Theo heeft daar zoveel aan bijgedragen en ik zal hem daar eeuwig dankbaar voor blijven.
Uiteindelijk is Theo 75 jaar oud geworden.
Het liefst sloot hij een mail af met een dikke hug, iets waar hij veel behoefte aan had en wat hij zwaar tekortkwam.
Theo, een heel dikke hug, je wordt nooit vergeten.
Tonnij
14 reacties
Ed van Eeden
Mooi stuk, Ton
Jan-Willem Lubbers
Ach, wat een verdrietig nieuws! Theo was één van die kleurrijke personen die ik de laatste jaren miste op de club. Mooi eerbetoon Ton, dankjewel!
JL
Diepe buiging
Jaap van der Tuuk
Heel verdrietig, er kwam de laatste jaren geen licht meer door bij Theo, dan sta je als omgeving machteloos.Ik wens allen die deze aardige man ( vooral Tonnij) gekend hebben sterkte en Theo eindelijk zijn rust.
Rijn de Jonge
Mooie herdenking Tonnij. Ik herinner mij Theo uit mijn beginjaren bij Moira-Domtoren maar vooral natuurlijk uit de eerste jaren het Schaakcafė Utrecht; vrolijk reagerend, tafeltennissend en schakend. in die tijd was hij een goede vriend. Maar hij kon dat samen opbouwen niet volhouden. Ik kon geen contact met hem onderhouden. Rest in peace, goede Theo.
albert-jan Fischer
Mooi!!!
Martien Borgdorff
Theo was een buitengewoon sympathieke man, een plezier in de omgang bij het schaken en met veel humor. Triest dat zijn laatste jaren hem geen plezier meer gaven.
Pascal Boittin
kut…jammer…Theo was een goed mens…
Kees Pafort
Ha Ton,
Geen cliché’s maar een necrologie recht uit het hart. Zou Theo, wat een triest einde, erg hebben aangesproken.
Groet uit Lima,
Kees
Tjerk Hacquebord
Heette zijn boekenhandeltje niet Barnabooth? Theo raadde mij het boek aan iang geleden, maar het was niet helemaal aan mij besteed. Emmanuel Bove vond ik wel aardig, goede leestip van Theo, een hervonden vergeten Franse schrijver die zelfs uitgegeven werd in het Nederlands, hij kwam er regelmatig op terug.
Jan Jaap Janse
Een doorvoeld en oprecht stuk, Ton! Theo ten voeten uit.
Zoals misschien bekend was ik vrijwel de buurman van Theo. Toen ik er kwam wonen merkte hij gespeeld droevig op: “Nu ben ik niet meer de beste schaker van de straat”. Ik trof hem geregeld in de buurt, met altijd een gezellig praatje. En toen ik verhuisde, hielp hij mij van een hoop boeken af (of hielp ik hem aan een hoop boeken, dat kan ook).
Vorig jaar ben ik terugverhuisd en vlak na de verhuizing trof ik hem opnieuw. Maar het was een heel andere Theo: hij leek mij niet te herkennen en wist niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken. Ook in de straat waren zorgen, en ik denk dat het zo goed is. Al vind ik, in navolging van iemand anders die we missen, dat het moet stoppen, dat eeuwige doodgaan.
Mohamad Soudah
Wat verdrietig nieuws! Ik zal hem altijd herinneren met zijn prachtige glimlach.,
Roy Stekelenburg
Jammer om te horen, Theo was een fijn mens. Ook erg jammer om te horen hoe hij achteruit ging en de laatste tijd weinig plezier uit zijn leven kon halen.
Ton, mooi verwoord hoe jullie vriendschap is ontstaan en is gebleven.
Toen hij nog lid van Moira Domtoren was heb ik vaak met hem over boeken en de handel daarin gehad.
Ook iemand die je tijdenlang niet gezien hebt kan je plotseling missen.
Jaap van der Tuuk
Hoi Roy, jou heb ik ook een tijd niet gezien!