Theo Rooijakkers overleden

Theo Rooijakkers is in 1991 lid geworden bij Moira Domtoren. Na een oproep in de krant voor een simultaan speelde hij tegen Kees Pafort en won, tot verrassing van veel leden. Ze dachten een onbekend talent te hebben gevonden, dus werd hij lid geworden bij deze vereniging, waar hij elke vrijdag speelde.
In 1992, toen hij zijn baan verloor, werd hij ook lid van Oud Zuylen, om de tijd wat te vullen. Op 6 november 1993 werd de club uitgenodigd om deel te nemen aan de Televisieshow rond De Grote Clubactie, gepresenteerd door Jack van Gelder. Een afvaardiging van Oud Zuylen is naar de opnames geweest om wat extra inkomsten proberen te winnen voor de club. Bij de verdeling van de personen in de auto’s kwam ik bij Theo terecht, die in een klein busje reed voor 2 personen. Onderweg naar de studio praatten we over schaken, tafeltennissen en boeken. Want boeken waren een gezamenlijke hobby van ons, alhoewel mijn interesse meer lag bij boeken met plaatjes (stripboeken). Theo was gestart met de verkoop van tweedehands boeken op verschillende boekenmarkten en kon vaak wel wat hulp gebruiken. Voor mij was
het een extra zakcentje.

Dit was de start van een langdurige vriendschap. Theo werd hoofdlid van Oud Zuylen, ging jeugdlessen geven (ik werd destijds jeugdleider), speelde extern voor de club en werd een actief lid van de vereniging. Daarnaast zijn we gaan tafeltennissen en hij heeft mij geholpen met het opstarten van een bedrijfje in de verkoop van tweedehands strips. Theo was een zeer behulpzame vriend, die veel ondersteunde, meedacht, gevraagd en ongevraagd advies gaf, en ongelofelijk trots was dat hij aan de wieg stond van inmiddels 1 van de grootste bedrijven in de stripboekenhandel van de Benelux. Zonder Theo was me dat niet gelukt. Ook is hij de bedenker van de naam van de uitgeverij (Cliché).
Naast onze ontmoetingen gingen we wekelijks samen eten, wat we ruim 30 jaar hebben gedaan. Door mij ontdekte hij de sauna en we bezochten elke maand een cabaretvoorstelling in het theater. Van Paul de Leeuw hebben we vele opnames
bijgewoond.

In de laatste jaren was het zwaar, heel zwaar voor Theo. Zijn welgemoede karakter, zijn vrolijkheid en zijn humor verdwenen en hij kampte met veel depressies, angststoornissen en andere mankementen van zijn gezondheid. Het was lastig om hem te blijven opbeuren, positief te zijn en te zoeken naar een doel om voor te leven.
In de laatste weken gaf hij aan dat hij die hoop had opgegeven: de energie om
daarvoor te vechten was verdwenen en hij verlangde naar de dood.
Ik ben blij voor hem dat hij niet meer hoeft te piekeren en angstig te zijn, en dat hij rust heeft gevonden. Ik ben er kapot van hem nooit meer te kunnen spreken, om raad te kunnen vragen of iets samen te kunnen ondernemen. Sommige mensen in je leven hebben veel voor je betekend, hebben je gevormd en geholpen naar wat je nu
bent. Theo heeft daar zoveel aan bijgedragen en ik zal hem daar eeuwig dankbaar
voor blijven.

Uiteindelijk is Theo 75 jaar oud geworden.
Het liefst sloot hij een mail af met een dikke hug, iets waar hij veel behoefte aan had en wat hij zwaar tekortkwam.

Theo, een heel dikke hug, je wordt nooit vergeten.

Tonnij