In Memoriam Do Schat

Door: Jaap van der Tuuk

Do is dood. En Do was Do. Een vriendelijke, zachtaardige en bescheiden man die ik een jaar of 20 geleden op ons kluppie ontmoette bij mijn aantreden. Op mijn verwachtingsvolle vragen of hij soms familie van de beroemde bakkersfamilie was, kon ik met moeite uit hem krijgen dat hij, Theodorus Schat, dé de Do Schat was. Gevolgd door een uiteenzetting over de inferieure meelproducten van de Utrechtse Luxe Brood- en Banketbakkerij. Do had veel verhalen over zijn jeugd in de crisisjaren en WO2 (Do ist der Bahnhof,sorry kon ik niet laten..), ik ben altijd een en al oor voor oude verhalen maar onze echte klik zat in de muziek, al was het maar omdat Peter Schat een volle neef van hem was. Do bespeelde (waar ik zeer jaloers op was) hét ultieme rockinstrument: het kerkorgel! En deed dat meer dan verdienstelijk, waarvan enkele mij aangeboden cd’s getuigden. Hij speelde bij diensten (zoals in zijn eigen Tuindorpkerk) maar ook in den lande en buitenlande trokken onbekende kerkjes en orgels hem altijd. Do was veel beter en muzikaler dan ie toegaf en speelde voor mij (voor mij alleen!) in de koude Tuindorpkerk concerten. Ik mocht af en toe ook achter de toetsen en dan voel je je machtig! Dat kwam natuurlijk gewoonlijk neer op de begintonen van Bach’s toccata in d- klein (jeweetwel die gekgeworden geleerden in griezelfilms plachten te spelen). Do hoorde bij de oudste leden van de club (1930) en om een of andere reden ligt die integere en eenvoudige generatie me heel goed. Geen praatjesmakers. Maar de praatjes van Do waren de laatste jaren helaas ook op, het ging afwaarts en liever ook geen bezoek. Ik snap dat maar vond het jammer niet meer buiten een sigaretje (1 voor Do per schaakavond, 2 trekjes per 10 zetten) en een bijbehorend praatje. Do heeft nu geen noten meer op zijn zang en dat miste ik al een tijdje en zal ik blijven missen. Rust goed uit, Do!