• Hier lopen de meisjes met een schaakbord onder de arm

    Posted on juni 4, 2020 by in partijen, vakantie, zomerschaak


    [Door: Pascal Boittin]

    Donderdag 5 december 2019,
    om 19.45 zit ik tegenover Judith. De verliezer zal voorlaatste worden van de Paul Keres interne competitie. Ik kijk naar de vriendelijke Judith en denk aan mijn laatste vakantie in Griekenland, op het eiland Lefkas. Ik, Roos en mijn dochters, hadden uren lang geschuild onder de schaduw van de strandparasol op het Milos strand. Het was zo warm dat je niet op het hete zand kon lopen. Ik had een Ouzo besteld, een arme student moest klauteren tot een hoog geparkeerde caravan om de bestellingen op te halen. Hij kwam terug met een flesje Ouzo maar zonder water. Hadden we ook niet. Hij moest terug koud water halen… wat een ramp. Terug naar Nikitas, we herstelden bij een Gyros zaakje, een paar tafels op de straat. Mijn mond was vol gepropt met pure Pita Gyros, zalige smaak van vlees, olie en kruiden. Mijn oudste dochter, Loeky, gaf me een discreet seintje. En seintje zoals ze dat zo goed kan. Even kijken, naar mij kijken en langzaam haar oren naar links bewegen. Ik kijk langzaam naar rechts, een beetje achter mij en zag een knappe brunette van 16, schat ik in. Ze heeft een oranje handdoek op schoot. Pas toen ik me afvroeg waarom ik moest kijken, – zou mijn dochter mij op een knappe meid attenderen, rare –  pas toen zag ik het grote opvouwbare schaakbord.

    Inmiddels was de partij met Judith al in volle gang.

    e4 was een dreun die mij knock-out sloeg. Nu was ik voorlaatste.
    Bij de bushalte was de brunette nergens te bekennen.
    Waar zou ze zijn?
    Woonde ze daar in Nikitas? Wellicht was ze opgehaald. Jammer.

    Donderdag 2 januari 2020
    nam de vrolijke Marijke plaats tegenover mij. Ik heb al zo vaak verloren van Marijke, in lange partijen, snelschaak en zelfs in een match om de eerste plaats voor de 1850-competitie van Schaakclub Utrecht. Een keer, ook op een 2 januari in 2014. Na de verlies partij in 16 zetten heb ik me de enkel gebroken. Na uren analyseren, in de war, ben ik in de douche uitgegleden.
    Ik verwacht nu weer een catastrofe.

    Donderdag 13 februari 2020,
    de dag dat China op slot ging, mocht ik tegen Ti de Jong plaats nemen. Ti maakt een indruk van rust en praat heel zacht.

    Na de partij vertelde Ti dat ze de volgende dag met Ton van Garderen, haar man/vriend?, voor een paar weken naar Zuid-Korea ging. Ik associeer Zuid-Korea met schepen, ferry’s, cruiseschepen. Misschien door rampen die daar plaats hebben gevonden en zo kwam ik op de laatste vakantieherinnering: aan de overtocht Meganisi-Niri. Meganisi, letterlijk Groot eiland, was verlaten, het paradijselijk strand voor een paar toeristen. De hangmatten hingen in het water. Het is een slow motion dag. Plotseling opstaan, opruimen en alle vakantiegangers haasten zich naar de pont, het was tijd voor de laatste boot richting Lefkas. In de file van toeristen liep een andere brunette met een schaakbord onder de arm. Dit keer zal het lukken. Op de boot kon ze geen kant op! Aan boord even zoeken en daar was ze.

    Even een praatje maken. Mooie dag, mooi eiland, mooi bord, spelen jullie vaak skaki? Ochi (nee), πόρτες (pórtes of wel deuren).

    Christina en Maria spelen Portes, maar ook Plakoto en Fevga.
    Het is nooit zoals het lijkt!


    Tip: Lees ook het verhaal ‘De blauwe pen’ in het Jaarboek OZU 2018-2019 vanaf pagina 182, waarop bovenstaande het vervolg is.

Comments are closed.