• Brugse Meesters, corona edition

    Posted on september 16, 2020 by in Corona, toernooien

    Vorig jaar was mijn eerste optreden bij Brugse Meesters. Dat was op uitnodiging van Geert Bailleul, een zeer vriendelijke en kundige arbiter (hij staat achter me, en leest mee), die ik ken van het toernooi in Guernsey, alwaar hij twee edities van het toernooi heeft geleid. Voor mij was Brugse Meesters 2019 de laatste stage die ik nodig had om FIDE arbiter te worden.

    Begin dit jaar heb ik toegezegd om ook dit jaar weer als arbiter bij Brugse Meesters actief te zijn. Wederom om er zelf ook iets mee op te schieten. Niet wetende welk onheil ons allen boven het hoofd hing.

    Als gevolg van de corona uitbraak werd het ene na het andere toernooi geannuleerd. Het Belgisch kampioenschap (in Brasschaat) viel om, en ik nam aan dat ook Brugse Meesters het loodje zou leggen. Op 1 juli ontving ik echter een e-mail van Geert, met de mededeling dat het toernooi met wat aanpassingen door zou gaan en dat ik nog steeds welkom was. Ik geloof dat ik daar een week over na heb gedacht, maar uiteindelijk heb ik ja gezegd. Met de goed doordachte opzet en de genomen maatregelen vond ik het veilig genoeg, al was ik me ervan bewust dat het een uitzonderlijke editie ging worden.

    Vlak na mijn toezegging leek het virus weer op te laaien. Vanuit België werden de Nederlandse kustprovincies oranje gekleurd (in quarantaine als je als Belg daar geweest bent) en vanuit Nederland gold datzelfde voor de provincie Antwerpen, en (nog) niet voor West-Vlaanderen. Ook kwam er een verplichting tot het dragen van mondkapjes op drukke plekken, zoals in winkels en complete stadscentra.

    We gingen noodgedwongen in eigen land op vakantie en ik vroeg me af of ik wel de juiste beslissing had genomen. Tijdens de vakantie werd ik gebeld door Geert, er waren wijzigingen en nieuwe (door de directie van de school, de Stad Brugge en de nationale veiligheidscel opgelegde) maatregelen:

    • Opstellen van een veiligheidsplan

    • Vaste looproutes in de schaaklocatie

    • Verbod op niet noodzakelijke verplaatsingen in de zaal

    • Het dragen van mondkapjes tijdens het hele toernooi

    • Handen regelmatig ontsmetten

    • Maximale ventilatie (alle ramen open)

    • Maximaal aantal deelnemers

    • Meteen naar huis als je partij klaar is

    Er werd besloten “Brugse Meesters” dit jaar als Belgisch Kampioenschap te organiseren. Daarmee was het Belgisch kampioenschap gered en werden meteen de meeste buitenlanders buiten de deur gehouden. Jammer, maar in de huidige situatie kan dat nu eenmaal niet meer. Alleen leden van Belgische verenigingen waren welkom. Met dit uitgedunde aantal konden nog steeds niet alle groepen tegelijk spelen, daarom werd besloten groep 2 in de ochtend (op het balkon) en groep 1, samen met de ‘experten’ in de middag beneden te laten spelen.

    Voorafgaand aan ons vertrek naar Brugge heb ik braaf een formulier ingevuld op de site van de Belgische overheid. Daarop moest o.a. worden aangegeven welke Nederlandse en Duitse (vakantie) provincies ik de afgelopen twee weken bezocht had. Dat waren er nogal wat. Gelukkig zaten er geen Belgisch-rood gekleurde tussen.

    We vertrokken op vrijdag naar Brugge. Meteen na aankomst werd de provincie Utrecht door de Belgische overheid als ‘rood’ aangemerkt. Maar toen was ik daar al weg (vind ik).

    HOTEL

    We kwamen aan in een klein, tien kamers tellend hotel. Alle andere kamers stonden leeg door de crisis. Gelukkig voor de (uiterst vriendelijke) eigenaar arriveerden er later in de week nog wat andere gasten. Voor de deur van onze hotelkamer zit een klein rood kastje. Dat zal wel een brandmelder zijn.

    Een heel verhaal.. en dan is het toernooi nog niet eens begonnen.

    Meteen bij binnenkomst in de toernooizaal was al duidelijk dat alle maatregelen serieus waren opgevolgd. Er was een warmtebeeldcamera-systeem geregeld waarmee koortsige types al bij de ingang konden worden geëlimineerd. Op tal van plekken stonden handpompjes met ontsmettingsmiddel, pijlen op de vloer voor de looprichting, alle aanwezige organisatoren droegen al mondmaskers en de bij de borden lagen ook gesponsorde mondmaskers van het koortscamera bedrijf. Op iedere tafel was een A4tje met de richtlijnen in Nederlands en Frans geplakt. Er was geen ontkomen aan.

    Traditiegetrouw hangen de vlaggen van alle deelnemende federaties aan de balkonrand. Vorig jaar hing de hele rand vol. Dit jaar gaf de balkonrand een triest lege aanblik. België, Nederland en Frankrijk. Na het sturen van een impressiefoto naar mijn vriendin, werd ik er door haar op gewezen dat de Nederlandse vlag op zijn kop hing. (was me nog niet opgevallen)

    Ronde 1

    Om 10:00 startte het toernooi. De nieuwe regels werden nog even duidelijk uitgelegd, met daarbij de opmerking dat de opgelegde maatregelen een voorwaarde zijn om het toernooi te mogen organiseren. Zonder deze maatregelen geen toernooi dus.

    Omdat het toernooi in deze vorm tevens het Belgisch kampioenschap is, en het überhaupt het eerste op schaakgebied is dat sinds lange tijd georganiseerd wordt was er een federale televisieploeg en een fotograaf van de krant opgetrommeld. Die laatste dacht halverwege de partij wat vragen aan de spelers te kunnen stellen en ze in de juiste positie voor een foto neer te zetten, maar daar waren de meningen over verdeeld.

    Het speeltempo voor de ochtendgroep is 1:30 + 30 sec/zet voor de hele partij. De laatste partij is altijd rond 14:00 klaar. De middaggroep begint om 15:00 en speelt het Nederlandse KNSB tempo. 1:30 voor 40 zetten, daarna 30 minuten voor de rest van de partij, en 30 sec/zet vanaf het begin. Daar is de laatste partij pas na 20:00 klaar. Gelukkig is het lekker weer, en zijn er een paar terrassen nog tot laat open. Terug in de hotelkamer herinner ik me dat ik het rode kastje bij de deur weer gepasseerd ben. Morgen toch eens kijken.

    Ronde 2

    Een dag vrij gevraagd (want weekend, en Edith was er nog). Stukje gefietst, redelijk weer, maar toch een onverwacht buitje. Op het terrein van een school stond partytent daar hebben we even geschuild. Kennelijk hadden ze open dag had gehouden. Er was niemand te bekennen en de tent was leuk versierd.

    Ronde 3

    In de expertengroep speelde GM Alexander Dgebuadze. Hij heeft tot aan het Den-Hommel-tijdperk een aantal keren aan het OKU meegedaan, en heeft tijdens twee van die toernooien bij mij gelogeerd. (dat moet rond 2000 geweest zijn). Ik heb hem nog niet gevraagd of hij zich dat nog herinnert.

    Ronde … uuuh… ik ben de tel kwijt.

    Mondkapjes

    Het viel de eerste dagen niet mee om tien uur met een mondmasker voor te lopen. Je bent continu bezig warme lucht te produceren waardoor je bril beslaat. Het is moeilijker elkaar te verstaan, je herkent mensen moeilijker en bovendien zijn de meeste gezichtsuitdrukkingen niet meer zichtbaar.

    Je bent gewend te fluisteren als er gespeeld wordt. Als je iemands mond niet kunt zien mis je informatie. Vlaams klinkt ook een beetje Frans-achtig. Voor je erachter bent welke taal iemand spreekt heb je het alweer gemist.

    In het hele centrum van Brugge geldt een mondkapjesplicht. Dat ding mag af als je thuis bent (of in je hotelkamer) of als je aan een tafeltje zit om iets te eten of drinken. De maatregelen worden hier over het algemeen keurig opgevolgd.

    Bewegingsvrijheid

    Regelmatig worden mensen erop gewezen dat je op je plek moet blijven zitten. Alleen als je dreigt te versmelten met je stoel mag je een rondje door het gangenstelsel lopen. (niet door de zaal). Dat lijkt overdreven streng, maar de organisatie is doodsbang dat er een controleambtenaar komt, die beslist dat we moeten stoppen omdat we ons niet aan de regels houden.

    Op dag 3 was er akkefietje met iemand die zichzelf teveel bewegingsvrijheid toedichtte, dat excelleerde nogal, maar liep uiteindelijk met een sisser af. Dag 3 was ook ongeveer het punt waarop ik voor het eerst een banaan probeerde te eten zonder mijn mondkapje af te doen en waarop ik de Nederlandse vlag maar eens op de juiste manier heb opgehangen.

    Als je de pijlen op de vloer volgt word je aan de achterkant de zaal uitgeleid, kom je langs de toiletten en de bar en loop je vervolgens aan de voorkant de zaal weer binnen. Als arbiter kan ik niet anders dan soms tegen de pijlen op de vloer inlopen, anders moet ik altijd buiten de zaal langs om weer voorin te komen. Het is een beetje raar om iedereen op de looprichting te wijzen en me er zelf niet aan te houden. Life’s a bitch. Ik heb nog niemand horen klagen.

    Vrije dagen

    Dit toernooi telde 5 arbiters. Dat klinkt veel, maar het is geen overbodige luxe. Vorig jaar waren er ook 5. Dit jaar hebben we minder deelnemers, maar wel 18 dagdelen i.p.v. 9. Er zijn meer regeltjes en er bestaat de kans dat er nog iemand ziek wordt. Gelukkig bleef iedereen gezond, zodat er nog mogelijkheden waren om iemand een (halve) dag vrij te geven. Daar heb ik een aantal keren gebruik van kunnen maken.

    Handen schudden

    Ik heb een paar keer aan het begin of eind van een partij een speler zijn hand uit zien steken, en die net op tijd weer geschrokken terug zien trekken. Het blijft lastig.

    Ventilatie

    De zaal is ruim, het aantal deelnemers is beperkt, op de balkon-omloop staan alle ramen tegen elkaar open en ook vanaf de voordeur tot achterin de zaal bij de ‘experten’ kan alles doortochten. Er ontstaat een uitdaging als er notatieformulieren weg gaan waaien, of mensen gaan klagen dat ze op de tocht zitten. Hoever ga je met het sluiten van ramen? Wanneer is er nog genoeg ventilatie?

    Regenbuien zijn grappig. Uiteraard moeten de ramen aan de windkant dan even dicht. Ergens in het steegje aan de zijkant van het gebouw ontbreekt (vorig jaar ook al) een regenpijp, waardoor het water van het dak twee verdiepingen naar beneden klettert. Het is een groot dak, dus als de regen stopt klettert het nog een half uur door. Datzelfde steegje wordt gebruikt door een klas schoolkinderen die daar dagelijks met veel herrie doorheen loopt, aannemersbusjes die ontdekken dat ze de bocht aan het eind niet kunnen maken en een kwartier bezig zijn om achteruit terug te piepen, noem maar op. Echt heel storend is het allemaal niet. Als het te erg wordt gaan de ramen aan die kant weer even dicht.

    Voorbeeld voor Nederland

    Of dit alles een voorbeeld is voor het organiseren van toernooien in Nederland? In Nederland zijn de regels minder strikt dan hier op dit moment, maar mochten bij ons ook de maatregelen worden opgeschroefd, dan is allemaal best te doen. In het begin is het even wennen. Het vereist discipline, en dat hebben ze hier.

    Of het helpt? Ik ben geen viroloog, maar alle aanpassingen samen maken echt wel een verschil. Het is hierdoor helaas niet half zo gezellig als vorig jaar. Na je partij word je geacht het gebouw te verlaten. De baromzet is daarom nihil. Het is even niet anders. Aan de andere kant heeft de organisatie enorm haar best gedaan om ervan te maken wat er van te maken was.

    Ronde 7

    ‘s Avonds zijn we met het arbiters-team uit eten geweest in een door de hoofdarbiter geselecteerd restaurant. Dat was een prima keuze, en het vooral leuk om elkaar eens zonder die mondkapjes te zien.

    Terug bij de hotelkamer kijk ik eens goed naar het rode kastje bij de deur. Het is geen brandmelder, maar er zit een sleutel in. Ik ben in een adventure-game terecht gekomen. Ik kijk om me heen, maar de enige logische bestemming voor die sleutel is het slot van onze kamer. Alle puzzelstukjes vallen in elkaar. Het bordje ‘nooduitgang’ in de hal, de stalen brandtrap vanuit ons hotelkamerraam naar de binnenplaats. Ik ben een beelddenker. Ik zie alle hotelgasten midden in de nacht gillend door onze kamer rennen, op weg naar veiligheid.

    Ronde 8

    Edith is weer terug, want het is weekend. Ik heb een ochtendje vrij gevraagd en heb een hele dag gekregen. Wederom een stuk gefietst. Het weer was iets onvoorspelbaarder dan vorige week, maar laat in de avond was alles wel weer opgedroogd. Ik vroeg me af hoe het in de speelzaal ging met al die ramen en windstoten, maar dat was even mijn zorg niet.

    Ronde 9

    Aan het begin van de ronde wordt bekend gemaakt dat er een ‘s avonds een sobere prijsuitreiking is. Alleen de nummers 1 van alle groepen alsmede de dameskampioenen zijn uitgenodigd. Aan het begin van de ronde ontdekte ik dat de verlichting in het speelgedeelte van de experten het na 8 ronden wel genoeg vond. Met een paar man werden de tafels onder een andere TL bak geschoven. De technische man verlegde de kabels voor de elektronische borden. Niemand heeft geklaagd.

    Tegen het eind van de ronde werden er nog wat boze blikken onze kant op geworpen door de laatste topspeler die nog bezig was. Hij zat in vliegende tijdnood, en ondertussen werden alle tafels en stoelen al opgeruimd. Dat stoorde natuurlijk. De opruimwerkzaamheden werden gepauzeerd. Na een paar minuten viel zijn vlag en kon men verder met opruimen.

    De afsluiting bestond uit een sobere prijsuitreiking en een hapje en een drankje. Ook coronaproof uiteraard. Alexander Dgebuadze won het toernooi en is dus Belgisch kampioen.

    Het viel mij op dat veel schakers niet weten hoe je remise moet claimen. Dat kost punten. Gedurende het toernooi is er 1,5 punt verloren gegaan aan incorrect uitgevoerde remiseclaims. De regel is in mijn ogen ook te ingewikkeld, maar we moeten het ermee doen want voorlopig heb ik nog niets te zeggen binnen de FIDE. Ik kan natuurlijk wel zorgen dat iedereen op onze club precies weet hoe het werkt.

5 Responses so far.

  1. Ed van Eeden schreef:

    Leuk stuk, Marc! Een wedstrijdleider heeft een merkwaardig bestaan…

  2. Pascal Boittin schreef:

    Leuk, interessant en gefeliciteerd Marc dat je FIDE arbiter bent! Ik hoop ook een keer mee te doen aan dit toernooi.

  3. Jan Maarten schreef:

    Als ik het goed begrijp komt er een mini-training remise claimen aan!

  4. Marc schreef:

    Ja. Die training staat al een jaar in wordpress te wachten tot ik er de laatste hand aan gelegd heb. 🙂
    (Hij is niet heel mini, overigens)

  5. Alwin van Ee schreef:

    Nu al een fijne bijdrage aan de schaakgeschiedschrijving, hopen we!